Winter negeren

Het heeft allemaal lang genoeg geduurd met die winter. Stoppen met die sneeuw, en omhoog met de temperatuur, een elfstedentocht zit er toch niet meer in. Vandaag stond in het teken van "zomer klaar" maken van de Ostara. Het was de hoogste tijd om het dekzeil er af te halen. Gelukkig heeft het nog een aantal keer gesneeuwd, maar daar hebben we ons niet door tegen laten houden. We waren niet alleen op de haven. Er was iemand bezig met het optuigen van een polyvalk, en diverse motorboot schippers waren ook druk bezig hun schip wakker te schudden uit de winterslaap.

Ellen heeft zich binnen prima vermaakt. Zij heet het plateau voor het toilet er uit gesloopt, en daar onder de boel eens goed ontroest. Daarna heet ze er een frisse laag primer op gesmeerd. Al met al was dat toch nog een dagtaak. En hard nodig, want de 1e binnenklus is het afmaken van het toilet. Nieuw plateau er in en alles een beetje opfrissen. ook de aftimmering natuurlijk.

Ik heb mij bezig gehouden met van alles en nog wat aan de buitenkant. Daar was het tenslotte lekker weer voor. Als eerste was de mastlier aan de beurt. Deze  moest nog netjes vastgezet worden, en de draad moest nog andersom op de klos. Daarna hebben we de mast op zn plek gelegd, boel aangeslagen en de lier getest. Zoals verwacht ging dit prima.

Het is een wormlier. De meest gebruikte lieren zijn met een groot tandwiel op de klos, en een kleiner tandwiel op het rondsel, en dan met een pal voor de vergrendeling bij het hijsen, en een remband voor het strijken. Bij een wormlier zit er in plaats van een klein tandwiel een vast wormwiel op de rondselstang. Het voordeel is. Verder is er geen vergrendelpal nodig, en ook geen remband. Het voordeel is, dat het lekker eenvoudig werkt. Je hoeft alleen maar te kijken dat je de goede kant op draait. Verder kun je in welke srand dan ook gewoon de slinger los laten, om even koffie te drinken. Het nadeel is, dat je zowel moet slingeren voor het zetten, en voor het strijken van de mast.

Na deze test heb ik nog wat gerommeld met een blokje (katrolletje) wat de draad op de trommel begeleid. Vervolgens kon de mast weer omlaag omdat de vallen er nog aan moesten. Thuis heb ik mij verloren gezocht naar de fokkeval en de kluiverval. Ik wist zeker dat we die hadden. Het bleek dat deze in het kabelgat lagen. Alles er aan, en de mast weer omhoog. Het begint zo langzamerhand op een zeilboot te lijken

Daarna moest nog het schuifluik er op en de deurtjes er aan, inclusief het nodige hang- en sluitwerk. Ook dat ziet er weer gelikt uit! En, als kroon op het werk hebben we onze stamboek plaquette een mooi plekje gegeven. Ondanks de sneeuw was het een zeer nuttige dag.

 

2e paasdag hebben we wederom volledig aan de boot besteed. Eerst zijn we op pad geweest voor een nieuw toilet. Wel of geen hevelbocht toepassen, thats the question. Wel: lange slangen, kans op verstopping. Niet: Korte slang, dus minder kans op verstopping. we draaien toch de afsluiters dicht wanneer we varen of van boord gaan... Dus: Verzinnen we nog wel. Verder hebben we aan boord nog even de 2e laag primer gesmeerd op de plaats waar het toilet moet komen.

Daarna zijn we thuis aan de slag gegaan om de zwaarden verder kaal te halen, gaten te boren in de nagelbank (voor de korvijnagels) en een "leuterpot" te maken (daarin steek je de lummel van de giek) voor op de nagelbank. Het luik van het kabelgat was ook weer een mooi voorbeeld van wat niet handig is. Deze is nu verbeterd en als de lijm droog is kan deze geschuurd en gelakt worden.

Ook vandaag mogen we niet klagen over de vorderingen, zeker omdat het ook nog eens lekker weer was!

 

Foto's vind je in de albums optuigen, zwaarden en nagelbank.

 

 

 

Klusdag 20: Onderwaterschip borstelen & kwasten

Zondag heb ik allereerst een andere bril uitgezocht, zodat ik kon zien wat ik deed. Ik had helaas nog wat plekken om na te lopen, maar met een andere bril ging het ineens een stuk beter (misschien was het zondag ook wat kouder). We hebben samen het middenstuk schoongemaakt met onze slijptollen met borstels. Het was een vieze klus, maar het moest gebeuren.

Daarna kwam het leukere werk, dat weer veel goed maakte: schilderen. We hebben heel het onderwaterschip alvast in een laag blackbottom gezet, ter bescherming vooral ook, omdat we niet precies weten op welke dag de boot in de loods wordt gezet. Met de kwast konden we mooi de lastige hoekjes en diepere putjes volsmeren en de rest kon met de roller. Al snel was het onderwaterschip mooi glimmend zwart! Daar werden we blij van, maar ook van het feit dat we lekker op tijd naar huis konden. Thuis hebben we, in het thema van het winteronderhoud dat we nu uitvoeren op de boot, heerlijk erwtensoep gegeten met broodjes knakworst. Mmmmm.

Iedereen die langs loopt en ons aan het werk ziet, krijgt spontaan een glimlach op zijn gezicht. Ze vinden het ook allemaal erg knap dat we nog steeds kunnen lachen (wji soms ook ;). Het mooie is nu in ieder geval dat de boot deze week de loods in wordt gebracht, als er niets geks gebeurt. Dan hoeven we het weerbericht niet meer te raadplegen en kunnen we de boot van top tot teen in een paar verflagen zetten en dan kunnen we 'haar' zo snel mogelijk meenemen naar Dordrecht.

Van vandaag weinig foto's wegens vol kaartje...

Snipperdag - Motor plaatsen, de 28e klusdag

Vandaag hebben we allebij een snipperdag opgenomen. Op deze manier hadden we een lang weekend om de boot klaar te maken voor 24 augustus, dan gaan we tewater.

We hadden gepland om de motor te plaatsen, en binnen op te ruimen en in te ruimen. Ook moest er nog wat anti-fouling onder de boot gesmeerd worden. Dit goedje zorgt ervoor dat er geen grasmat aan de onderkant va nde boot groeit, of dat er een baard van sinterklaas achter je aan sleept. Ellen heeft daar de ochtend aan besteed, en ik ben begonnen met het inrichten van het motorruim. Afwatering van de kuipvloer in orde maken, koelwater systeem aanleggen, vetpers (om de schroefas te smeren) en grof brandstof plaatsen en aansluiten. Ondertussen was het middag. Die paar dingetjes duren toch wel lang, metname omdat je er eigenlijk allemaal net niet lekker bij kunt (meestal op een boot).

Maargoed, rond 13:00 kwam de havenmeester met de heftruck om de motor er in te tillen. Dit ging allemaal soepel. Er was alleen 1 motorsteun, waar de bevestiging van de motor net niet op paste.  Het bleek dus, dat deze altijd al verkeerd had gestaan, en verklaarde ook de gescheurde demper aan de oude motor. Het grote aansluiten kon beginnen.

Brandstof leidingen, koelwater slang, dikke elektra voedingen vanaf de accu, dunne draadjes vanaf het instrumenten paneel etc etc. Rond het avond eten was alles bijna klaar. Ook Ellen was binnen behoorlijk opgeschoten, het rook er weer fris, en het meeste stof was verdwenen. Na het avondeten nog een paar dingetjes afronden en daarna proefdraaien. Hoofdschakelaar om, sleutel in het contact, accesoirestand en de lampjes gingen branden. Doordraaien naar start en.... Er gebeurde niets. Omdat het veel te warm was, en mijn denkvermogen uitgezweet, besloten we om de boel de boel te laten en naar huis te gaan.

Ga voor alle foto's van deze dag (en de andere klusdagen) naar het fotoalbum.

Naamborden ophalen

Na een dag klussen, hebben we onze naamborden opgehaald in Purmerend. Daar waren we toch in de buurt ;)

Ik zal even uitleggen hoe het komt dat we een naambord hebben laten maken, in plaats van het gewoon zelf laten maken:

Voor Aeolus hebben we jaren geleden zelf een naambord gemaakt. Ferry heeft een plank op maat gezaagd, met een mooi rond uiteinde en een simpele sierrand. Daarna heb ik een mooi lettertype uitgekozen om de naam in te schrijven. Dit hebben we in spiegelbeeld uitgeprint, met de bedrukte kant op het bord gelegd en daarna hebben we er tinner overheen gekwast om te zorgen dat de inkt op het hout zou afgeven. Op die manier staan de letters al op de plank en hoef je alleen nog alles netjes over te trekken. In dit geval heb ik het met witte verf overgeschilderd en hebben we het daarna met blanke lak afgewerkt.

Toen we zaten te kijken voor naamborden voor Ostara, hebben we veel nagedacht over diverse mogelijkheden. De zeeschouw is een stuk groter dan onze zalmschouw, dus moesten de borden ook groter worden. Het hout dat we nodig hadden om het zelf te maken, zou al best prijzig zijn en dan moest je het nog zelf op maat zagen met eventueel een mooi randje en daarna zelf de letters er op schilderen etc.

Terwijl Ferry keek naar diverse houtsoorten en beschikbare afmetingen planken bij de bouwmarkt, ben ik even op internet gaan kijken naar de mogelijkheden om je naam in een bord te laten fresen. Mijn theorie was namelijk dat je een naambord makkelijker opnieuw kunt opknappen en schilderen als je de letters er

in freest. Dan hoef je niet opnieuw de letters uit te printen en alles opnieuw te doen. Je kunt wel de oude letters opnieuw overtrekken, maar het wordt al snel rommelig, dacht ik.

Op internet zijn er genoeg aanbieders die letters in hout fresen. De meesten hebben standaard afmetingen en vormen voor borden, standaard houtsoorten die ze gebruiken, maar het ergste vond ik dat ze allemaal een beperkte keuze aan lettertypes hebben. Dan kies je dus gegarandeerd een lettertype waar iemand anders al mee rond vaart. We hadden ook al wel een lettertype gekozen en sommigen leken wel daarop, maar het blijft dan toch heel standaard. De gemiddelde watersporter is waarschijnlijk allang blij dat ze een gepersonaliseerd naambord hebben, maar voor mij als (onder andere)
vormgever voelt dat gewoon niet goed. Als we het dan toch laten maken, dan moet het ook echt iets speciaals worden.

Gelukkig sprong één van de bedrijven eruit: RoboCNC Frees- en graveerwerk. Dit bedrijf heeft niet alleen vele verschillende vormen om uit te kiezen (in elk gewenst formaat), maar je kon gewoon zelf je eigen ontwerp opsturen. RoboCNC maakt niet alleen naamborden, maar ook ander graveer- of freeswerk. Het is zeker de moeite waard om even op zijn website te kijken naar de eerdere werken die al zijn gemaakt. Van het graveren van een motor tot een groot logo die wordt verwerkt in een houten bar; het kan allemaal. Er is zelfs een catalogus met allerlei figuren waaruit je kunt kiezen als je zelf niet iets kunt of wil verzinnen en maken.

Toen ik dat zag, was natuurlijk het hek van de dam wat betreft ontwerp. Ik kon het zelf zo gek maken als ik wilde en dit bedrijf kon het maken. Stiekem had ik er al een tijdje aan zitten denken om iets van een logo te maken. Als het niet op een bord kwam, dan maar op de spiegel (achterkant) van het schip. Maar nu kon ik mijn ideeën dus bij elkaar brengen voor een ontwerp voor het naabord. Ik zal je het proces besparen, maar uiteindelijk is het een combinatie geworden van uiteraard de naam Ostara, in een ietswat Germaans/oud lettertype en de opkomende zon. De opkomende zon kon mooi verwerkt worden in de 'O' en het water (het is immers een boot) waaruit de zon zou opkomen, kon mooi een streep onder de gehele naam vormen. Ik heb meteen ook in dezelfde stijl een plaatsnaambord ontworpen, omdat officieel op een boot hoort te staan waar de thuishaven is.

Marcel van RoboCNC was blij dat ik een kant en klaar ontwerp aanleverde dat hij direct in zijn software kon invoeren en ik was blij dat wij een naambord zouden krijgen die we helemaal zelf hebben ontworpen en bedacht. Op het moment dat Ferry en ik de borden gingen ophalen, waren we dan ook beiden zeer te spreken over het resultaat.


Nu is het mijn zware last om het bord ook zo in te schilderen en af te lakken zodat het minstes zo mooi blijft en hopelijk nóg mooier wordt.


The pressure is on...

Dinsdag las- en slijpdag

Met dank aan de weergoden hebben we vandaag veel gedaan. Ellen begon met het schoon (verf vrij) maken van een aantal plaatsen waar iets aan/op/ingelast moest worden. Na de bandschuurmachine is ze nu ook de slijptol met komborstel de baas. Nu nog leren lassen. Ondertussen begon ik met het plaatsen van extra ogen en kikkers op plaatsen waar ze handig zijn of eventueel mogelijk handig kunnen zijn. Beter 2 teveel dan 1 te weinig. Handig vooral, dat al deze ogen en kikkers "geprefabt" zijn bij Tukker botenbouw, die deze normaal gebruikt voor de lelievletten van Scouting.

Toen alles er aan zat zijn we begonnen met de rotte plaat achterin de mastkoker er uit te halen. Deze was ondertussen zo dun, dat een tikje met de bikhamer al een gaatje liet ontsaan. Op deze manier heb ik het hele plaatje er uit gesloopt, waarna Ellen al het piepschuim er uit kon halen wat tussen de betimmering en het staal zat. Als dit vlam vat heb je een uitdaging die je niet wilt hebben.

Ondertussen kon ik aan de slag met een stukje slecht staal in het "voorbord". Uitslijpen, opmeten, op maat maken en inlassen. Toen dit gebeurt was, maakte ik de plaat voor de mastkoker op maat, die Ellen al had afgetekend. Een spannende klus, omdat niet alle piepschuim achter de betimmering vandaan is. Dit hebben we opgelost door de ruimte te vullen met natte lappen, het hout nat te maken en (voor zo ver mogelijk) nat te houden. Verticaal laswerk is niet mijn favoriet, op een of andere manier krijg ik dat nooit echt mooi. Voor in de mastkoker is het mooi genoeg, en het zit vast en is dicht. Niet zeuren dus. De afwaterings gaten onderin de mastkoker moesten natuurlijk ook een beetje gevuld worden, deze zaten een klein stukje tot achter de nieuwe plaat, dus dat moest gevuld worden. Lekker een beetje knoeien met kleine brokjes staal en lekker vol blubberen metlas electrodes. Ook dit is gelukt.

Bij het afwerken van de lassen kon Ellen nog even de mast en de giek lakken, laag 4. Ongeloofelijk hoe dat houtwerk opknapt!

Eerste keer kijken

Vandaag zijn Ferry en ik voor het eerst wezen kijken bij de zeeschouw. De boot lag in de loods van de haven, dus we konden meteen het onderwaterschip goed bekijken. Over het algemeen zag de onderkant er nog vrij netjes uit. Er zat wel op veel plaatsen roest, maar dat zag er puur oppervlakkig uit en dat zou met een beetje schuren wel goed komen. Zelf ben ik nog steeds onder de indruk van alle roestplekken, maar Ferry vindt het allemaal niet zo spannend en daar vertrouw ik dan maar op.

Het houtwerk was duidelijk (te) lang blootgesteld geweest aan de elementen. Gelukkig hebben we eerder een oude giek opgelapt, met behulp van afbijt en ontweerwater, dus ook voor het rondhout hadden we goede hoop dat het te redden viel.

We hebben zo veel mogelijk foto's gemaakt van de buitenkant en de binnenkant van de boot, zodat we later alles terug konden kijken. Binnen kon ik nèt staan bij het aanrecht en meer naar voren bij het gangetje naar de wc. Omdat de kajuit maar tot de mast loopt, is de gang naar de wc en het vooronder erg laag. Als je je boog met je kont boven de wc, dan kon je hem net keren ;)

Dit was voor mij de eerste zeeschouw, waar we zijn wezen kijken, die een gezellig/goed gevoel gaf. De binnenkant was ook nog vrij netjes en de buitenkant... die had potentie om ook weer mooi te worden.