Voorbereiding vakantie

Sommige mensen gaan met de boot weg, wij gaan er aan klussen.
Dit jaar geen rondje Holland met de boot, vakantie naar Schotland, Luxemburg of Noorwegen, maar vuile handen maken.

Dus niet koffers inpakken etc, maar zorgen dat er geklust kan worden.

Dat begint natuurlijk bij een goede voorbereiding, dus zorgen dat je alles hebt:
Las spullen, staal, brandwondenzalf, Huiddoorvoeren, Vet voor het draaipunt, verf, EHBO doos, afsluiters, nieuwe wierpot, vetpers, enkele meters waterlijn, compressie poeder (voor de motor), koper magneet, paracetamol en ga zo maar door.

Als het goed is, is alles nu geregeld, en kunnen we er tegenaan.

Tewater en naar huis

Naar huis!


Op 24 Augustus was het zo ver: De Ostara ging te water. De avond vooraf hadden we alvast onze spullen aan boord gebracht, en zijn op de grote dag per trein naar Amsterdam gegaan. Het tewaterlaten verliep soepel, en we maakten nergens water. Een fijn gevoel na alle klussen die we gedaan hadden. Ook de motor starrte weer soepel, en kon nu ook lekker blijven draaien omdat we koelwater om ons heen hadden. Ondertussen konden wij de mast en de giek aan boord sjouwen, en nogmaals een rondje langs alle plekken waar mogelijk ongewenst water naar binnen kon komen. Alles bleek in orde, dus konden we het ruime sop kiezen.

Achteruit onder de kraan vandaan, en gelijk straatje keren in smal vaarwater. Leuke eerste actie binnen de eerste minuten achter het roer. Ondanks dat de Ostara een behoorlijk logge dame is, ging deze actie toch een stuk soepeler dan dat dit met de Aeolus ging. Leuke meevaller dus. We voeren de ringvaart van de Haarlemmermeer polder op, en zetten koer richting de Kaag, voor de 1e overnachting aan boord. Bij Aalsmeer keek ik nog eens onder de luiken, en zag wat dieselolie op het blok, en water er onder. Even stoppen dus.

De diesel olie kwam van een lekkende koppeling op de 2e verstuiver en de ontluchting van het fijn filter. Het water kwam van de koelwater aanzuig aan de motor, waar de slang niet lekker aan sloot. Ook lekte de uitlaat nog een klein beetje. Ondertussen begon het nog even hard
te regenen. Na de bui hebben we de probleempjes verholpen, en vertrokken weer uit Aalsmeer. Onderweg hebben we de mast opgetuigd, die mooi omhoog ging toen we de Kever op draaide.

Zo kwamen we nog voor het donker aan bij het zeeverkenners centrum op de Kagerplassen, voor ons een bekende stek.

Het eerste tochtje was geslaagd. Voor we gingen slapen moest er nog wat geklust worden. Allereerst moesten de naamborden er op, onder het genot van een borrel: Eén borrel voor Neptunus (voor de officiële doop) en één voor ons. Dankzij de harde wind en regen op dat moment, is de borrel voor Neprunus goed verspreid over het water. Ook wilden we nog wat 12 volt aansluitingen maken, voor het opladen van telefoons etc.

Zaterdag voeren we naar Leiden. Wat opviel, was dat de motor wat hoog in de stationair bleef draaien. Het bleek een kleinigheid te zijn: de stelboutjes voor de regelateur waren niet geborgd, dus die draaiden in door het trillen van de motor. We waren al optijd in Leiden, dus konden we nog even onder de douche voordat we naar Wijk bij Duurstede vertrokken (per trein) voor de BBQ voor het 25 jarig huwelijksfeest van een oom en tante van Ellen.


Zondag wilden we vroeg vertrekken, we waren alleen vergeten dat de brugwachters daar uitslapen en pas om 10 uur de bruggen gaan draaien. Tijd genoeg dus, om wakker te worden, koffie te drinken, de boel klaar te maken, nog eens nalopen etc. Om 10 uur precies vertrokken we richting Dordt. Onderweg geen rare dingen, behalve dat we ontdekten dat het toiletpotje langzaam vol liep met water terweil de afsluiters dicht waren. tot Delft. Voor de Oostpoort brug lag een behoorlijk pak kroos, waar wij in lagen te wachten tot de brug ging draaien. Toen de brug open was, hoorde ik bij het gasgeven een droge brul uit de uitlaat, dat betekend de motor zonder koeling staat. Dus motor stationair vooruit, na de brug gelijk langs de wal, om te kijken wat er aan de hand was. Uiteraard, wierpot tjokvol met kroos. Oja, ook de huiddoorvoer... Even knutselen en we konden weer door. Volgende keer maar wat verder van het kroos wachten. Verder verliep alles soepel, en kwamen we veilig in Dordrecht aan.

 

 

 

Op zoek naar Ostara's geschiedenis

Van de vorige eigenaar weten we alleen dat ze ooit, ongeveer 18 jaar geleden, de zeeschouw in Friesland hebben gekocht. Het enige wat we dus weten, is dat de schouw vóór die tijd is gebouwd en toen zat er nog een andere motor in. Tijdens het klussen zijn we trouwens ook nog een oudere verflaag tegen gekomen die ik 'draaibank-groen' noem (zie foto P7100033 van het raam in de kajuit). De kleur die veel machines hadden in de garage van mijn opa.

In ieder geval lijkt het ons erg leuk om meer te weten te komen over waar Ostara vandaan komt en waar of door wie ze gebouwd is.

De schouw heeft een heel uniek uiterlijk en veel eigenschappen zie je niet terug bij andere zeeschouwen. Een voorbeeld daarvan zijn de driekhoekige zwaardklampen, die heb ik alleen terug gezien in een bouwtekening van de zeeschouw Tadorna:
http://www.friesscheepvaartmuseum.nl/nl/zoeken-in-de-collectie/indeling/detail/sortering/relevantie/start/3/q/zoekveld/tadorna

Op marktplaats kwamen we eerder al een zeeschouw tegen die ons aansprak, maar die helaas boven ons budget was. Dit schip heet "VN60" Nu zien we dat die als enige enorm veel overeenkomsten heeft met onze zeeschouw.  De luiken op het voordek staan precies op dezelfde plek als bij ons en zelfs de bolders, bolderkasten, kajuitvorm en de zwaardklampen komen overeen.

Ik ben begonnen met een e-mail naar een werf die Huitema schepen maakte om te vragen of zij meer weten, zij hebben er immers jaren ervaring in. Het gekke is dat de Tadorna en de zeeschouw op marktplaats allebei worden vermeld als Huitema schouw, terwijl deze werf er duidelijk geen Huitema (of Westerdijk) in zag.

Daarom heb ik nu mijn zoektocht weer uitgebreid en wil ik meer werven aanschrijven en meer deskundigen om advies vragen. We hopen ook dat de eigenaar van Ostara's 'tweelingzus' ons misschien iets meer kan vertellen.

We hebben voor Aeolus (die nog steeds te koop staat) ook nooit de gehele geschiedenis kunnen achterhalen, maar iemand heeft ons er wel meer over kunnen vertellen. Hij kon bijvoorbeeld aan de voorkant (ontbreken van stevenstrip) en de manier waarop de romp gevormd was zien dat hij mogelijk in Moerdijk gebouwd is. De manier waarop het zet en klinkwerk gedaan is, verklapte dat hij gebouwd is voordat de zetbank werd uitgevonden. Dit heb ik weer van Ferry, dus als ik het mis heb, dan hoor ik het wel ;)

Binnenkort zullen we misschien nog meer oproepen plaatsen op fora of in de Spiegel der Zeilvaart om meer informatie te krijgen over onze zeeschouw.

 

zie ook: Ostara op de SSRP site


Tweede klusdag

De tweede klusdag. Ik ging buiten aan de slag met afbijt om eerst de overgebleven lak van de mast en giek af te ... bijten :p

Ter bescherming van mijn tere handjes had ik wel mooie beschermende handschoenen aan. Zo kon ik naar hartelust en royaal afbijt op het hout smeren ;)

Die dag is Arno ons nog komen helpen en zijn precisie werd erg gewaardeerd! Hij mag vaker langskomen.

Ferry heeft de motor vrij gemaakt (schot eruit geschroefd).

Verassing: Scheur in het blok, vorstschade. Dat was een flinke tegenvaller, dat hebben we dus niet goed genoeg bekeken. (hadden we dat schot er maar eerder er uit gehaald...)

Met de verkoper zijn we gelukkig financieel tot een oplossing gekomen. Voor hen was het ook een verassing. Ondertussen hebben we een mooi gereviceerd blok gevonden voor een mooie prijs, wat er ook wat frisser uit ziet. Het huidige blok kan als orgaan donor in de schuur gaan wonen. Gelukkig hebben we tussen alle spullen zijn donorcodicil gevonden.

 

Vetkoord en geluidisolatie

Vetkoord

Na een behoorlijk stuk varen komt het wel eens voor dat er iets versleten is. Soms was dat al voor dat lange stuk, zoals bij ons met het vetkoord...Al sinds de 1e dag druipt er vet uit de schroefas koker, daar waar de as de boot in komt. Langzaam werd dit steeds meer...Tijdens de vakantie begon er af en toe een drupje water uit de schroefas koker te komen. Dat kan 2 dingen betekenen: Er is tijdens het varen te weinig gesmeerd, of het vet komt niet (of minimaal) meer bij het lager, maar druipt gelijk het motorhok in. Bij het aandraaien van de vet pers zag je gelijk vet binnen komen, en bij de schroef was niet veel te bespeuren. Dit viel nog 1 keer op te lossen door de "gland" even goed aan te draaien, maar 1 ding was duidelijk: Het koord was nu echt op.

Vetkoord vervangen is altijd een fijn klusje, zoals sommigen wel weten. Op een of andere manier moet de oude zooi er uit. De eerste 3 ringen lukte wel, maar de laatste was wat lastiger, die was helemaal vergaan en kwam er dus in vele stukje uit.
Verassing: Daarachter zat er nog 1. Die kwam er met de grootste moeite niet uit. Wat nu... Vetpers aandraaien! dan druk je hem er zo uit. En jawel: De laatste kwam er ook uit. En nog 1.
Maakt in totaal 6 stukjes verkoord. De laatste 3 zaten er waarschijnlijk al in sinds de bouw, die waren echt al jaren geleden aan vervanging toe! Zoals met meerdere zaken op onze boot zijn met diverse zaken door de vorige eigenaar wat te makkelijk omgegaan. Zo ook hiermee dus: "we krijgen ze er niet uit, nou dan doen we alleen de voorste 3 stukjes".
Alles goed schoon gemaakt nieuw vetkoord er in, vetpot gevuld (daar kon ook weer bijna 1 kilo vet in) en de boel eens lekker gesopt. Overal zaten blauwe klodders vet die door de schroefas waren rondgestrooid.

Isolatie

Zij die al eens met ons meegevaren hebben of ons  voorbij hebben horen varen weten ondertussen dat wij geen prijs hebben gewonnen voor de stilste motor. Daarnaast is het ook zo'n raar gezicht wanneer je voorbij komt varen met gehoorbeschermers op je hoofd, dus dat moest snel anders. Op het verlanglijstje stond al een tijdje on de boel te isoleren maar dat was voor de vakantie helaas nog niet gelukt. Omdat de dag nog niet voorbij was konden we dit gelijk aanpakken. Gelukkig was ik even langs de Gamma gereden toen ik vetkoord gehaald had, dus de spullen waren aanwezig.
Voor geluidsisolatie is allerlei spul op de watersportmarkt. Er zijn speciale isolatie paketen welke geen oliedamp opnemen, super dik zijn etc. Dat is dan ook weer terug te zien aan de prijs (€37,50 voor een stuk van 100x60cm in een aanbieding). Ook de plaatselijke Gamma verkoopt het een en ander. Het meest gesschikte spul is een noppen mat, 2 platen van 100x50cm (voor €14,49) wat ook bedoeld is om motor compartimenten van auto's te isoleren. Hierop viel dus onze keuze, omdat het nog al een rottig gebeuren is om te isoleren bij ons aan boord.
We hebben dit spul onder het motor deksel en het schroefas luik geplakt, en aa nde binnenkant van het paneel wat de tussen de motor en de kuip staat. De klus was redelijk snel geklaard. Je knipt het spul gewoon met een schaar op maat, en plakt het met de eigen lijmlaag waar je het hebben wilt.
En toen de test...

Geslaagd! in bijna vol toerental kun je elkaar aardig verstaan zonder te schreeuwen. Dat hadden we voor onze vakantie moeten doen...

 

Naamborden ophalen

Na een dag klussen, hebben we onze naamborden opgehaald in Purmerend. Daar waren we toch in de buurt ;)

Ik zal even uitleggen hoe het komt dat we een naambord hebben laten maken, in plaats van het gewoon zelf laten maken:

Voor Aeolus hebben we jaren geleden zelf een naambord gemaakt. Ferry heeft een plank op maat gezaagd, met een mooi rond uiteinde en een simpele sierrand. Daarna heb ik een mooi lettertype uitgekozen om de naam in te schrijven. Dit hebben we in spiegelbeeld uitgeprint, met de bedrukte kant op het bord gelegd en daarna hebben we er tinner overheen gekwast om te zorgen dat de inkt op het hout zou afgeven. Op die manier staan de letters al op de plank en hoef je alleen nog alles netjes over te trekken. In dit geval heb ik het met witte verf overgeschilderd en hebben we het daarna met blanke lak afgewerkt.

Toen we zaten te kijken voor naamborden voor Ostara, hebben we veel nagedacht over diverse mogelijkheden. De zeeschouw is een stuk groter dan onze zalmschouw, dus moesten de borden ook groter worden. Het hout dat we nodig hadden om het zelf te maken, zou al best prijzig zijn en dan moest je het nog zelf op maat zagen met eventueel een mooi randje en daarna zelf de letters er op schilderen etc.

Terwijl Ferry keek naar diverse houtsoorten en beschikbare afmetingen planken bij de bouwmarkt, ben ik even op internet gaan kijken naar de mogelijkheden om je naam in een bord te laten fresen. Mijn theorie was namelijk dat je een naambord makkelijker opnieuw kunt opknappen en schilderen als je de letters er

in freest. Dan hoef je niet opnieuw de letters uit te printen en alles opnieuw te doen. Je kunt wel de oude letters opnieuw overtrekken, maar het wordt al snel rommelig, dacht ik.

Op internet zijn er genoeg aanbieders die letters in hout fresen. De meesten hebben standaard afmetingen en vormen voor borden, standaard houtsoorten die ze gebruiken, maar het ergste vond ik dat ze allemaal een beperkte keuze aan lettertypes hebben. Dan kies je dus gegarandeerd een lettertype waar iemand anders al mee rond vaart. We hadden ook al wel een lettertype gekozen en sommigen leken wel daarop, maar het blijft dan toch heel standaard. De gemiddelde watersporter is waarschijnlijk allang blij dat ze een gepersonaliseerd naambord hebben, maar voor mij als (onder andere)
vormgever voelt dat gewoon niet goed. Als we het dan toch laten maken, dan moet het ook echt iets speciaals worden.

Gelukkig sprong één van de bedrijven eruit: RoboCNC Frees- en graveerwerk. Dit bedrijf heeft niet alleen vele verschillende vormen om uit te kiezen (in elk gewenst formaat), maar je kon gewoon zelf je eigen ontwerp opsturen. RoboCNC maakt niet alleen naamborden, maar ook ander graveer- of freeswerk. Het is zeker de moeite waard om even op zijn website te kijken naar de eerdere werken die al zijn gemaakt. Van het graveren van een motor tot een groot logo die wordt verwerkt in een houten bar; het kan allemaal. Er is zelfs een catalogus met allerlei figuren waaruit je kunt kiezen als je zelf niet iets kunt of wil verzinnen en maken.

Toen ik dat zag, was natuurlijk het hek van de dam wat betreft ontwerp. Ik kon het zelf zo gek maken als ik wilde en dit bedrijf kon het maken. Stiekem had ik er al een tijdje aan zitten denken om iets van een logo te maken. Als het niet op een bord kwam, dan maar op de spiegel (achterkant) van het schip. Maar nu kon ik mijn ideeën dus bij elkaar brengen voor een ontwerp voor het naabord. Ik zal je het proces besparen, maar uiteindelijk is het een combinatie geworden van uiteraard de naam Ostara, in een ietswat Germaans/oud lettertype en de opkomende zon. De opkomende zon kon mooi verwerkt worden in de 'O' en het water (het is immers een boot) waaruit de zon zou opkomen, kon mooi een streep onder de gehele naam vormen. Ik heb meteen ook in dezelfde stijl een plaatsnaambord ontworpen, omdat officieel op een boot hoort te staan waar de thuishaven is.

Marcel van RoboCNC was blij dat ik een kant en klaar ontwerp aanleverde dat hij direct in zijn software kon invoeren en ik was blij dat wij een naambord zouden krijgen die we helemaal zelf hebben ontworpen en bedacht. Op het moment dat Ferry en ik de borden gingen ophalen, waren we dan ook beiden zeer te spreken over het resultaat.


Nu is het mijn zware last om het bord ook zo in te schilderen en af te lakken zodat het minstes zo mooi blijft en hopelijk nóg mooier wordt.


The pressure is on...