Dordt in Stoom 2014 - Vlootschouw

Binnen de VSRP heeft men de zorg dat er "later" niemand meer om zal kijken naar onze ronde en platbodem jachten. Dat zou zonde zijn, dus moet iedereen weten dat deze schepen bijzonder leuk zijn! Hoe doe je dat? Door te laten zien dat je bestaat. Tijdens een vlootschouw bijvoorbeeld. Al snel hadden we 3 schepen die mee wilden varen: Vollenhovense bol "Die Groene Haeringh, Lemsteraak "t Swarte Schaep DD18" en wij natuurlijk. Helaas bleef het bij 3 schepen en nog meer helaas... de bol was niet op tijd klaar van het grote onderhoud en stond tijdens de vlootschouw nog op de wal.

Met onze bemanning spraken we rond 18:00 af bij de haven om in te schepen en rustig naar het Mallegat te varen. En onderweg natuurlijk lekker te eten. De VSRP vlag in de kraanlijn, de pavoiseerlijn langs de verstaging, Dordt in Stoom vlag in het want... Lijnen los en gaan!

We spraken met de bemanning van de DD18 af dat we elkaar wel zouden treffen in het Mallegat, de verzamelplaats voor deelnemende schepen die WEL onder de brug door passen. Er was daar al een hoop volk verzameld die allemaal mee zouden varen in de vlootschouw. De meesten probeerden aan te melden op marifoonkanaal 8, waar de P1 (politieboot) de vlootschouw coördineerde. Daar ontstond een soort radio chaos. Leuk om te horen. Toen wij er tussendoor kwamen stelden de heren voor dat wij ons eskader (de pleziervaart) zouden leiden. Ons eskader bestond uit motorschepen van de zeilvereniging Dordrecht en omstreken, (de ZDO), schepen van de Koninklijke Dordtse roei- en zeilvereniging (KDR&ZV), Oude glorie, Klassieke scherpe jachten, skiffs en de Wherry's. Aangezien wij totaal geen contact hadden gehad met deze schepen, spraken we af om achter het eerste eskader (de historische visserij met onder andere de zalmschouwen) aan te varen.

Daar ontstond de eerste verwarring: Voorop zou de Luxe Motor "Reinwater" varen, met daarachter de zalmschouwen. Echter dacht iemand (wie precies is niet duidelijk) dat de zalmschouwen voorop zouden varen. Gelukkig hadden wij ook een draaiboek en sloten aan achter de zalmschouwen. Om 20:00 begon het "blazen". Alles wat door stoom of lucht lawaai kon maken deed dat ook. Dus ook onze ietswat overbemeten scheepstoeter.

Vervolgens... Weer verwarring. Op de marifoon: "Reinwater, hier de P1..." "P1, de Reinwater luistert..." P1: "U kunt opstomen richting Groothoofd." Reinwater: "Ik zie niemand voor mij varen." P1: "Dat klopt... U bent het voorste schip". De Reinwater voer voorop, daar achteraan de zalmschouwen en vervolgens wij en vlak achter ons de DD18. Om ons heen voer van alles wat in ons eskader hoorde, maar niet in het draaiboek gelezen had "Van oud naar nieuw en van hout en staal naar kunststof graag." Bij het Groothoofd stond een hoogwerker, met daar in de "speaker" die over alle schepen (of groepen schepen) wat vertelde. Wat een menigte stond er op de kade! Allemaal toekomstig lid van de VSRP en eigenaar van een ronde- of platbodem. Toch?

Toen we het Groothoofd voorbij waren, staken we door richting de Papendrechtse brug om niet midden op de kruising met de Noord te gaan keren. Aan de Zwijndrechtse wal konden we mooi de rest van de vlootschouw bekijken vanaf het water. Wel spannend, want het beroepsmatig druk bevaren water lag nu vol met allemaal bootjes vol toeschouwers. En de beroepsvaart... Die ging natuurlijk gewoon door. Dan zie je maar mooi weer hoe groot en klein prima samen kan, maar ook wat voor een idioten er rondvaren die geen idee hebben hoe dat allemaal zit (tip: Zorg dat je de schipper ziet, dan is de kans groter dat de schipper jou ook ziet).

Hoewel de naam van het evenement anders doet vermoeden, was er een grote variatie in schepen wat deelnam aan de vlootschouw. Uiteraard voldoende stoomschepen, stoombaggermolen, stoom sleepboten, ex marine stoomvaartuigen en veel meer. Dat werd aangevuld met historische visserij door de Vereniging tot Behoud van de Zalmschouw, historische zeilvrachtvaart zoals een tjalk en een klipperaak. Ook was de historische rivier- en motorvrachtvaart vertegenwoordigd met een luxe motor, een beurtmotor, een steilsteven, een spits, een kempenaar en een Rijnaak. Het lichtschip de Noordhinder was ook van de partij, evenals de stadsgraan elevator uit Rotterdam. Uiteraard kan de hedendaagse vrachtvaart niet ontbreken en waren ook een duwstel, een bilgeboot, een veegboot, Rijkswaterstaat, Havendienst Rotterdam en vele anderen aanwezig in de vlootschouw. Kortom: Er is voor meer dan 100 jaar aan vaartuigen voorbij de toeschouwers gevaren.

De brandweer, de havendienst, de KNRM en het Loodswezen verzorgden nog een demonstratie. Hard varen en veel water uit de spuiten is ongeveer de samenvatting van wat wij vanaf het water (tussen de rondvaartboten door) konden zien.

Het was weer een mooi feestje! Er was voldoende lekkers aan boord, het weer zat mee en de aansluitende aanleg borrel was ook erg gezellig.

 

 

Stamboek

Tijdens de klassieke schepen beurs 2012 in Enkhuizen hebben wij met de VSRP (vereniging vrienden stamboek ronde en platbodem jachten) en de SSRP (stichting ronde en platbodem jachten) gesproken omdat wij graag uit willen pluizen wat de historie van ons scheepje is.

Bij beiden hebben we ons ingeschreven, de VSRP was een kwestie van NAW gegevens, naam schip en klaar. Voor het stamboek moet je schip binnen bepaalde criteria passen, dus wilde men graag foto's zien waarvoor wij natuurlijk naar onze website verwezen. Verder moest er een formulier ingevuld worden met alle gegevens die bekend zijn. Na het inzenden begon het afwachten wat er zo volgen... Wij hadden verwacht dat er iemand het schip zou willen bekijken, tot we vandaag de volgende mail ontvingen:

 


"Dag Ferry en Ellen,

Het heeft even geduurd, maar het is zover. Vanmiddag is de envelop met alle bescheiden en Plaquette op de past gegaan. Excuses voor het feit dat het (veel te) lang heeft geduurd. Maar we zijn gelukkig weer bij en hopen dat ook zo te houden nu.

We hebben nog wel één belangrijke opmerking tav van het schip:

Moderne ankers, zoals Danforthankers, Bruce-ankers, ploegschaarankers en dergelijke, zijn niet toegestaan. Het verdient aanbeveling gebruik te maken van een admiraliteits- of Hollandse stokankers. Voor het gebruik op het hek van het schip kan een vier- of driebladig dreganker worden benut. De Criteria zijn daar zeer duidelijk in.

Op jullie foto’s is duidelijk te zien dat jullie een ‘verkeerd’ anker onder de botteloef voeren. Wij adviseren altijd: berg deze op onder dek en zeker bij ‘officiële’ gelegenheden: voor het juiste anker.

Zeer binnenkort komt de nieuwe website van de SSRP in de lucht waarop (gelukkig) ook weer een geactualiseerde schepenlijst te zien en te doorzoeken is. Daar staat de Ostara dan ook in.

Ik heb verder nog even gezocht naar wat informatie over schouwen in het Stamboek en een paar groepen springen er uit: De Blok-Zeeschouwen uit Huizen (60-tiger-70-tiger jaren vorige eeuw). De Blok-schouwen uit Hoogkarspel en de Huitema Zeeschouwen. Op het Internet is over deze types nogal wat informatie te vinden en in het archief van de SpiegelderZeilvaart ook (Index staat op de huidige SSRP-site onder Spiegel).

 Op de nieuwe website komt ook een rubriek opsporing verzocht. Dus daar kunnen we straks ook wat mee om mogelijk informatie te vergaren.

 Veel plezier met het schip. Als jullie meer informatie hebben over het tuig, willen jullie ons dat dan even meedelen??"


 

 Mooi bericht dus!

Nu eens verzinnen waar we de plaquete gaan ophangen...

In het stamboek staan we ingeschreven onder nummer 2185.

(De trouwe twitter stalkers zal het opgevallen zijn dat het anker probleem reeds is opgelost)

Zie ook: Ostara op de SSRP site

 

Winter negeren

Het heeft allemaal lang genoeg geduurd met die winter. Stoppen met die sneeuw, en omhoog met de temperatuur, een elfstedentocht zit er toch niet meer in. Vandaag stond in het teken van "zomer klaar" maken van de Ostara. Het was de hoogste tijd om het dekzeil er af te halen. Gelukkig heeft het nog een aantal keer gesneeuwd, maar daar hebben we ons niet door tegen laten houden. We waren niet alleen op de haven. Er was iemand bezig met het optuigen van een polyvalk, en diverse motorboot schippers waren ook druk bezig hun schip wakker te schudden uit de winterslaap.

Ellen heeft zich binnen prima vermaakt. Zij heet het plateau voor het toilet er uit gesloopt, en daar onder de boel eens goed ontroest. Daarna heet ze er een frisse laag primer op gesmeerd. Al met al was dat toch nog een dagtaak. En hard nodig, want de 1e binnenklus is het afmaken van het toilet. Nieuw plateau er in en alles een beetje opfrissen. ook de aftimmering natuurlijk.

Ik heb mij bezig gehouden met van alles en nog wat aan de buitenkant. Daar was het tenslotte lekker weer voor. Als eerste was de mastlier aan de beurt. Deze  moest nog netjes vastgezet worden, en de draad moest nog andersom op de klos. Daarna hebben we de mast op zn plek gelegd, boel aangeslagen en de lier getest. Zoals verwacht ging dit prima.

Het is een wormlier. De meest gebruikte lieren zijn met een groot tandwiel op de klos, en een kleiner tandwiel op het rondsel, en dan met een pal voor de vergrendeling bij het hijsen, en een remband voor het strijken. Bij een wormlier zit er in plaats van een klein tandwiel een vast wormwiel op de rondselstang. Het voordeel is. Verder is er geen vergrendelpal nodig, en ook geen remband. Het voordeel is, dat het lekker eenvoudig werkt. Je hoeft alleen maar te kijken dat je de goede kant op draait. Verder kun je in welke srand dan ook gewoon de slinger los laten, om even koffie te drinken. Het nadeel is, dat je zowel moet slingeren voor het zetten, en voor het strijken van de mast.

Na deze test heb ik nog wat gerommeld met een blokje (katrolletje) wat de draad op de trommel begeleid. Vervolgens kon de mast weer omlaag omdat de vallen er nog aan moesten. Thuis heb ik mij verloren gezocht naar de fokkeval en de kluiverval. Ik wist zeker dat we die hadden. Het bleek dat deze in het kabelgat lagen. Alles er aan, en de mast weer omhoog. Het begint zo langzamerhand op een zeilboot te lijken

Daarna moest nog het schuifluik er op en de deurtjes er aan, inclusief het nodige hang- en sluitwerk. Ook dat ziet er weer gelikt uit! En, als kroon op het werk hebben we onze stamboek plaquette een mooi plekje gegeven. Ondanks de sneeuw was het een zeer nuttige dag.

 

2e paasdag hebben we wederom volledig aan de boot besteed. Eerst zijn we op pad geweest voor een nieuw toilet. Wel of geen hevelbocht toepassen, thats the question. Wel: lange slangen, kans op verstopping. Niet: Korte slang, dus minder kans op verstopping. we draaien toch de afsluiters dicht wanneer we varen of van boord gaan... Dus: Verzinnen we nog wel. Verder hebben we aan boord nog even de 2e laag primer gesmeerd op de plaats waar het toilet moet komen.

Daarna zijn we thuis aan de slag gegaan om de zwaarden verder kaal te halen, gaten te boren in de nagelbank (voor de korvijnagels) en een "leuterpot" te maken (daarin steek je de lummel van de giek) voor op de nagelbank. Het luik van het kabelgat was ook weer een mooi voorbeeld van wat niet handig is. Deze is nu verbeterd en als de lijm droog is kan deze geschuurd en gelakt worden.

Ook vandaag mogen we niet klagen over de vorderingen, zeker omdat het ook nog eens lekker weer was!

 

Foto's vind je in de albums optuigen, zwaarden en nagelbank.

 

 

 

Klusdag 13 Hoog bezoek en van alles wat

Op klusdag 13 ben ik begonnen met het schilderen van het diverse beslag van onder andere de mast en de giek, omdat het nog te hard regende om buitenop de boot iets te doen. Dat was ook deels omdat Ferry met alle aanwezige zeilen een tent had gebouwd zodat hij tenminste nog kon slijpen en lassen. Zo moest er op het gat in één van de houders van de zwaardklampen (dat driehoekige ding) nog een nieuw stuk staal worden gelast. De overige strip staal heeft Ferry eraf geslepen, omdat het alleen maar meer onderhoud verzorgt en volgens ons verder geen functionele meerwaarde heeft.

Later heb ik tussen de buien door, maar soms toch ook maar tijdens de bui, alvast wat roestbulten van de boot gekrabd. Dan zijn de roestplekken alvast opengehaald en duidelijker zichtbaar voor als we gaan borstelen en grondverven. Diezelfde dag hebben we ook even hoog bezoek gehad, namelijk van Marja en Ruud. Ze zagen ons eerst voor zwervers aan, door onze kluskleding, maar uiteindelijk won hun nieuwsgierigheid het en hebben ze in het echt gezien wat voor project we op ons hadden genomen.

Klusdag15: Eerste stuk primer!

De afgelopen dagen werkte het weer soms wel mee, maar vaak ook niet. Het was overal erg wisselvallig, maar tussen de buien door zijn we toch weer wat verder gekomen.

Ondanks dat we toch vordering blijven maken, beginnen we het weer wel een beetje zat te worden. Iedereen die langsloopt en ons zo aan het werk ziet, voelt met ons mee. Sommigen zeggen nog goedbedoeld: "Kop op, volgende week wordt het weer beter." Helaas zijn wij volgende week wel aan het werk, maar niet bij de zeeschouw. Ferry en ik 'mogen' allebei maandag weer werken voor onze werkgever, onze 'vakantie' is dan weer voorbij. Fijn dat het weer dan beter is, maar we hadden het liever andersom gehad. Het liefst willen we voor die tijd Ostara klaar hebben om naar binnen te gaan. Dat betekent dat we minstens één echte droge dag nodig hebben om al het las- en slijpwerk af te maken en het groffe borstelwerk achter de rug te hebben.

In ieder geval was het laswerk vandaag, op klusdag 15, zo goed als af. Ferry heeft veel werk in het motorruim afgerond en ook daar is het bijna klaar om te ontroesten. Hij had eerder al diverse electra aangesloten en vandaag was ook de watertank operationeel, dus er kwam water uit de kraan. Blijkt wel dat de waterpomp (om het in de kraan te pompen) best wel wat lawaai maakt, maar hij werkt wel.

Het was de hele dag al redelijk droog geweest, dus de hoop groeide dat dit de dag zou worden dat ik eindelijk kon grondverven. 's Avonds was het dan ook een erg mooi moment toen eindelijk de eerste kaalgeschuurde roestplekken verdwenen onder een laag primer. Morgen blijven we thuis, want dan regent het toch alleen maar. Als het goed is, worden de komende dagen weer wat beter en kunnen we tot en met zondag flink wat opschieten en misschien kan Ostara dan nog wel naar binnen. Door vooral het weer zijn we veel minder hard opgeschoten dan dat we hadden gepland, maar ergens hopen we nog dat Ostara in september het water in gaat, blijft drijven en vrolijk met ons naar Dordrecht vaart.

Tot nu toe blijven we tegen onszelf zeggen: "Het kan nog." Of dit reëel is of slechts een manier om de moed erin te houden, dat moet nog blijken.

Woensdag nog meer lassen en slijpen

De 10e klusdag. Vandaag stond in het teken van nog meer lassen en slijpen. De dag begon wat regenachtig, dus hebben we eerst nog wat boodschappen gedaan bij de "doet het zelf zaak", en hebben we alvast de tules in de watertank gemaakt om hem verder aan te kunnen sluiten.

Toen het droog werd, heeft Ellen wat orde op zaken gesteld waar het gaat om opruimen, en ik ben begonnen met de rotte plek uit het dek te slijpen. Daarna hebben we verzonnen hoe we er een nieuwe plaat op moesten lassen zonder de betimmering vlam te laten vatten. Een centimeter of 5 van de plaat overlapte het houten (met piepschuim geisoleerde) plafond van de kajuit. De isolatie begon al een beetje te smeulen tijdens het slijpen... Hier dus, net als bij de mastkoker, zo veel mogelijk piepschuim weg gestoken, vervangen voor natte lappen en het hout zo nat mogelijk gemaakt, en Ellen als brandwacht naar binnen. Redelijk vlot was alles gelast, en hebben we geen brand gehad. Nu moest de ankerlier weer op deze plaat gemaakt worden. Ook dat is zonder brand gelukt. Al snel kon ik beginnen met het vlak slijpen van de las, en van het stukje voorbord wat ik gisteren gerepareerd had. Daarna moest het dek eens grondig geveegd worden, omdat het daar een grote bende was van laspeuken en andere staal troep. Ellen heeft ondertussen de 5e laklaag op de mast gesmeerd.