Afsluiters, motor er uit, motor er in

Tja... Koop een boot...

Wat vooraf ging:
Tijdens de tocht van Amsterdam naar Dordrecht, onze eerste tocht kwamen we er achter dat niet alle afsluiters even goed waren en dus niet goed afsloten. Daarom besloten we direct dat we voor de winter nog een dagje "droog moesten" om de afsluiters te vervangen. Tijdens ons 2e tochtje (we zouden naar Hank varen, ivm het Jubileumfeest van scouting Hank) kwamen we er na een uur of 2 varen achter dat er ongeveer 1 liter olie onder de motor lag. Op dat moment lagen we voor een tussenstop in Lage Zwaluwe waar we gezien de aard van het probleem ook gebleven zijn. Op het feestje zijn we wel geweest, de moeder van Ellen heeft ons daar opgepikt.

Voordat we vertrokken wilde ik eerst wel weten wat er aan de hand was, dus startte ik de Volvo. Het drupte langs het carter, van achter de startmotor. Startmotor werd gedemonteerd, en daarachter was niets te zien. Dus draaide ik het oliefilter maar wat aan, om in ieder geval dat uit te sluiten. Daarna starte ik weer onze groene vriend, die wederom begon te druppen, langs dezelfde plek. Dus wederom sleutelde ik de startmotor er af. Toen ik goed keek, zag ik een klein scheurtje in de lak. Ik drukte erop, en er kwam olie uit. Toen flitsten er allemaal vervelende dingen door mijn hoofd. Dit hadden we niet verwacht met een vers gereviseerd blok.
Gelukkig was de verkoper van onze motor bereikbaar, en heeft rond 18:30 ons verhaal aangehoord. Hij adviseerde om voldoende olie in te slaan, rustig naar huis te varen en onderweg regelmatig olie pijlen. Na het weekend zouden we dan verder plannen maken.

Dus, zogezegd, zo gedaan. Onderweg naar huis hebben we ongeveer 1,5 liter olie bijgevuld. We hadden er 8 ingeslagen. Zo als we in de omgeving van Rotterdam zeggen: "Beter mee verlegen als om verlegen" (Voor de critici: In en om Rotterdam worden als en dan nog wel eens verwisseld).

Zoals afgesproken belde ik na het weekend met onze verkoper, welke ik ook wat foto's zou mailen van de schoon gemaakte lekkage. Daarop belde hij terug met de mededeling: "Dit Je hebt garantie, wij staan achter ons product, dus wij gaan dat voor je oplossen. Kom er maar mee terug, we gaan het oplossen." Leuk, motor weer er uit, en naar Hoorn... Uiteraard vroeg ik of ik het zelf kon oplossen als hij mij de juiste spullen zou sturen. Ivm het garantie verhaal zag hij dat niet zitten, begrijpelijk.

Aan het werk...
Daarom besloten wij 5 oktober op een vrijdag vrij te nemen, de afsluiters te vervangen en de motor er uit te takelen.
Op eigen motor voeren wij naar de kraan, om de hoek bij onze haven. Subtiel werd de Ostara uit het water gelicht waarna het gevecht met de afsluiters begon. De eerste 2, die van het toilet (een 3/4" en een 1 1/2") gingen vrij soepel. De grootste van het stel had (hoe kan het ook anders, zie 2e klusdag) vorstschade. De kogel sloot niet goed meer af, waardoor er langzaam weer water in het toiletpotje stroomde. De volgende was de 1 1/2" afsluiter van het kombuis. Deze zat erg vast, op een niet zo makkelijk bereikbare plaats. Na een kleine schermutseling met deze afsluiter, de betimmering er om heen en een iets te grote Zweedse tang zwichtte deze afsluiter toch voor mijn brute geweld. Dit was de 2e afsluiter die niet goed meer afsloot, getuige het water wat niet meer in het spoelbakje bleef staan als de afsluiter dicht was. Dit was een schuif afsluiter, waarvan op de plaats waar de wig in klemt een hoop rotzooi zat (aangroei en roest van de stalen appendages die achter de afsluiter zaten). Wellicht dat deze na schoonmaken gewoon afsloot, maar die gok hebben we niet genomen. De 4e was de 3/4" schuifafsluiter van het koelwater voor de motor. Die was op zich goed, achter zijn deze afsluiters een soort drijfvermogen. Doen ze het niet goed, dan kun je gewoon afzinken. Dus.


Daarna kon de Volvo er uit. Het plaatsen was nog niet zo lang geleden, dus omgekeerde volgorde eruit was niet zo'n probleem. Als laatste nog even met wat olie doeken en poetslappen de olie opgeruimd, het kleine beetje bilge water er uit, en de boel schoon gemaakt met een industrieel ontvet/schoonmaakmiddel. De machine kamer was weer als nieuw, alleen wel zonder motor. Als afsluiter heeft de werfbaas ons naar onze ligplaats gesleept.

De zaterdag er na hebben we de motor naar Hoorn gebracht voor de reparatie. De techneut vroeg of we hem snel weer wilde hebben, of dat hij hem mocht bewaren voor de rustigere periode die in November zou aanbreken. Als de motor klaar was, zou die ook eventueel gedurende de vorstperiode daar mogen overwinteren.

Vervolgens ging 2 weken later de telefoon: "Je motor is klaar". Bij Volvo Penta motoren werden de oliekanalen van buiten naar binnen geboord, waarna de buitenkanten worden afsloten met een aluminium of loden plug met afdichtingsmiddel. Op internet had ik hier al iets over gelezen bij de opvolger van ons blok. Bij ons bleek dit ook het geval te zijn, en was dus snel en makkelijk gerepareerd.
Dus gingen wij op 27 oktober weer met een aanhanger naar Hoorn, om de motor weer op te halen.

Om 14:15 waren we terug in Dordt, en om 14:30 gingen we op "ellebogenstoom" per wrikriem en vaarboom weer naar de kraan.

Voor hen die mij voor gek hebben verklaard toen ik de mogelijkheid tot wrikken aan het lassen was: jullie zijn zelf gek. Bij gebrek aan beter (motor) was het prima te doen. Als vroeger vrouw en kinderen een volgeladen tjalk konden voorttrekken, dan kan ik toch zeker wel een schouwtje wrikken? DUS!

Om 15:15 begonnen we, na het weg halen van luiken etc met het terug plaatsen van de motor. We hebben gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om brandstofslangen van de juiste diameter te gebruiken. De oude waren iets te dik, waardoor ze niet netjes op de banjobouten zaten. Om 18:00 was de motor geplaatst, uitgelijnd, aangesloten en kon er getest worden. Na het sluiten van alle luiken konden we terug naar onze ligplaats, maar eerst een klein rondje over het Wantij, gewoon omdat het weer kon. De Volvo ronkte weer lekker, deed wat hij moest doen.

Naamborden ophalen

Na een dag klussen, hebben we onze naamborden opgehaald in Purmerend. Daar waren we toch in de buurt ;)

Ik zal even uitleggen hoe het komt dat we een naambord hebben laten maken, in plaats van het gewoon zelf laten maken:

Voor Aeolus hebben we jaren geleden zelf een naambord gemaakt. Ferry heeft een plank op maat gezaagd, met een mooi rond uiteinde en een simpele sierrand. Daarna heb ik een mooi lettertype uitgekozen om de naam in te schrijven. Dit hebben we in spiegelbeeld uitgeprint, met de bedrukte kant op het bord gelegd en daarna hebben we er tinner overheen gekwast om te zorgen dat de inkt op het hout zou afgeven. Op die manier staan de letters al op de plank en hoef je alleen nog alles netjes over te trekken. In dit geval heb ik het met witte verf overgeschilderd en hebben we het daarna met blanke lak afgewerkt.

Toen we zaten te kijken voor naamborden voor Ostara, hebben we veel nagedacht over diverse mogelijkheden. De zeeschouw is een stuk groter dan onze zalmschouw, dus moesten de borden ook groter worden. Het hout dat we nodig hadden om het zelf te maken, zou al best prijzig zijn en dan moest je het nog zelf op maat zagen met eventueel een mooi randje en daarna zelf de letters er op schilderen etc.

Terwijl Ferry keek naar diverse houtsoorten en beschikbare afmetingen planken bij de bouwmarkt, ben ik even op internet gaan kijken naar de mogelijkheden om je naam in een bord te laten fresen. Mijn theorie was namelijk dat je een naambord makkelijker opnieuw kunt opknappen en schilderen als je de letters er

in freest. Dan hoef je niet opnieuw de letters uit te printen en alles opnieuw te doen. Je kunt wel de oude letters opnieuw overtrekken, maar het wordt al snel rommelig, dacht ik.

Op internet zijn er genoeg aanbieders die letters in hout fresen. De meesten hebben standaard afmetingen en vormen voor borden, standaard houtsoorten die ze gebruiken, maar het ergste vond ik dat ze allemaal een beperkte keuze aan lettertypes hebben. Dan kies je dus gegarandeerd een lettertype waar iemand anders al mee rond vaart. We hadden ook al wel een lettertype gekozen en sommigen leken wel daarop, maar het blijft dan toch heel standaard. De gemiddelde watersporter is waarschijnlijk allang blij dat ze een gepersonaliseerd naambord hebben, maar voor mij als (onder andere)
vormgever voelt dat gewoon niet goed. Als we het dan toch laten maken, dan moet het ook echt iets speciaals worden.

Gelukkig sprong één van de bedrijven eruit: RoboCNC Frees- en graveerwerk. Dit bedrijf heeft niet alleen vele verschillende vormen om uit te kiezen (in elk gewenst formaat), maar je kon gewoon zelf je eigen ontwerp opsturen. RoboCNC maakt niet alleen naamborden, maar ook ander graveer- of freeswerk. Het is zeker de moeite waard om even op zijn website te kijken naar de eerdere werken die al zijn gemaakt. Van het graveren van een motor tot een groot logo die wordt verwerkt in een houten bar; het kan allemaal. Er is zelfs een catalogus met allerlei figuren waaruit je kunt kiezen als je zelf niet iets kunt of wil verzinnen en maken.

Toen ik dat zag, was natuurlijk het hek van de dam wat betreft ontwerp. Ik kon het zelf zo gek maken als ik wilde en dit bedrijf kon het maken. Stiekem had ik er al een tijdje aan zitten denken om iets van een logo te maken. Als het niet op een bord kwam, dan maar op de spiegel (achterkant) van het schip. Maar nu kon ik mijn ideeën dus bij elkaar brengen voor een ontwerp voor het naabord. Ik zal je het proces besparen, maar uiteindelijk is het een combinatie geworden van uiteraard de naam Ostara, in een ietswat Germaans/oud lettertype en de opkomende zon. De opkomende zon kon mooi verwerkt worden in de 'O' en het water (het is immers een boot) waaruit de zon zou opkomen, kon mooi een streep onder de gehele naam vormen. Ik heb meteen ook in dezelfde stijl een plaatsnaambord ontworpen, omdat officieel op een boot hoort te staan waar de thuishaven is.

Marcel van RoboCNC was blij dat ik een kant en klaar ontwerp aanleverde dat hij direct in zijn software kon invoeren en ik was blij dat wij een naambord zouden krijgen die we helemaal zelf hebben ontworpen en bedacht. Op het moment dat Ferry en ik de borden gingen ophalen, waren we dan ook beiden zeer te spreken over het resultaat.


Nu is het mijn zware last om het bord ook zo in te schilderen en af te lakken zodat het minstes zo mooi blijft en hopelijk nóg mooier wordt.


The pressure is on...

Klusdag 21: Alles in de primer

Vandaag gaat onze Ostara eindelijk in de primer, dan is het definitief weg met de oude kleuren en hebben we een schone lei voor ons eigen kleurenplan. Morgen kunnen we zelfs over de primer de eerste kleuren aanbrengen, zodat we snel resultaat zien.

Ferry en ik hebben nu allebei een stofzuiger waaraan je een schuurkop kunt plaatsen. Die werkt op de lucht/zuiging van de stofzuiger en ondertussen wordt je stof netjes opgezogen. Als je ondertussen nog wat vuil tegen komt, dan kun je dat meteen opzuigen! Het is een handig apparaat en gelukkig kon Ferry er nog 1 op de kop tikken via internet, want later kwamen we er achter dat deze niet meer worden gemaakt. Misschien gaan ze wel een betere ontwikkelen die je bijvoorbeeld op je rug kunt meenemen ;) want het is wel een beetje een onhandig lompe stofzuiger.

Aan het einde van de dag, je kunt in het fotoalbum zien dat het laat was, was Ostara 'mooi grijs'. Grijs heeft er ook nooit zo mooi uitgezien als op dat moment. Alle lelijke plekken en roestbubbels en stukken waar de verf spontaan losliet, waren nu verdwenen. Snel naar huis, slapen en dan morgen de eerste nieuwe kleuren erop! We kunnen niet wachten om te zien hoe de kleuren uitpakken, dat wordt een grote verrassing.

Klusdag 19: Onderwaterschip borstelen

Dit weekend hebben Ferry en ik hard gewerkt om de boot klaar te krijgen om de loods binnen te gaan. We moesten dus zorgen dat al het groffe (borstel-) werk was gedaan. We hoefden 'alleen nog' het onderwaterschip aan te pakken, het gedeelte dat normaal dus onder water zit. In eerste instantie zou het een kwestie zijn van enkele roestplekken weghalen en daarna alvast een laag blackbottom (soort onderwaterverf) erop smeren. Helaas was de boot van onderen vrij vies nog, dus we moesten toch nog de hele onderkant borstelen om het vuil eraf te krijgen en uiteraard was er iets meer roest en losse verf dan verwacht. Dat hadden we kunnen verwachten ;)

Zaterdag zijn we een heel eind gekomen. Eerst hebben we nog het motorruim bekeken die Ferry vorige week zo mooi in de primer heeft gezet. We zijn daarna beiden aan één uiteinde van de boot begonnen; Ferry aan de achterkant en het roer en ik aan de voorkant. Het lijkt weinig werk, maar het is bepaald niet gemakkelijk om onder de boot een lomp apparaat in bedwang te houden. Daarbij zorgde de nodige bescherming wederom ervoor dat ik soms erg weinig zag. Daardoor heb ik veel plekken opnieuw moeten nalopen, want veel zag ik over het hoofd omdat mijn bril vaak helemaal beslagen was. Het was rotwerk, maar toen we die avond naar huis gingen, hadden we alleen het stuk tussen de steunen nog niet gedaan.

Tweede klusdag

De tweede klusdag. Ik ging buiten aan de slag met afbijt om eerst de overgebleven lak van de mast en giek af te ... bijten :p

Ter bescherming van mijn tere handjes had ik wel mooie beschermende handschoenen aan. Zo kon ik naar hartelust en royaal afbijt op het hout smeren ;)

Die dag is Arno ons nog komen helpen en zijn precisie werd erg gewaardeerd! Hij mag vaker langskomen.

Ferry heeft de motor vrij gemaakt (schot eruit geschroefd).

Verassing: Scheur in het blok, vorstschade. Dat was een flinke tegenvaller, dat hebben we dus niet goed genoeg bekeken. (hadden we dat schot er maar eerder er uit gehaald...)

Met de verkoper zijn we gelukkig financieel tot een oplossing gekomen. Voor hen was het ook een verassing. Ondertussen hebben we een mooi gereviceerd blok gevonden voor een mooie prijs, wat er ook wat frisser uit ziet. Het huidige blok kan als orgaan donor in de schuur gaan wonen. Gelukkig hebben we tussen alle spullen zijn donorcodicil gevonden.

 

Klusdag 13 Hoog bezoek en van alles wat

Op klusdag 13 ben ik begonnen met het schilderen van het diverse beslag van onder andere de mast en de giek, omdat het nog te hard regende om buitenop de boot iets te doen. Dat was ook deels omdat Ferry met alle aanwezige zeilen een tent had gebouwd zodat hij tenminste nog kon slijpen en lassen. Zo moest er op het gat in één van de houders van de zwaardklampen (dat driehoekige ding) nog een nieuw stuk staal worden gelast. De overige strip staal heeft Ferry eraf geslepen, omdat het alleen maar meer onderhoud verzorgt en volgens ons verder geen functionele meerwaarde heeft.

Later heb ik tussen de buien door, maar soms toch ook maar tijdens de bui, alvast wat roestbulten van de boot gekrabd. Dan zijn de roestplekken alvast opengehaald en duidelijker zichtbaar voor als we gaan borstelen en grondverven. Diezelfde dag hebben we ook even hoog bezoek gehad, namelijk van Marja en Ruud. Ze zagen ons eerst voor zwervers aan, door onze kluskleding, maar uiteindelijk won hun nieuwsgierigheid het en hebben ze in het echt gezien wat voor project we op ons hadden genomen.