Naamborden ophalen

Na een dag klussen, hebben we onze naamborden opgehaald in Purmerend. Daar waren we toch in de buurt ;)

Ik zal even uitleggen hoe het komt dat we een naambord hebben laten maken, in plaats van het gewoon zelf laten maken:

Voor Aeolus hebben we jaren geleden zelf een naambord gemaakt. Ferry heeft een plank op maat gezaagd, met een mooi rond uiteinde en een simpele sierrand. Daarna heb ik een mooi lettertype uitgekozen om de naam in te schrijven. Dit hebben we in spiegelbeeld uitgeprint, met de bedrukte kant op het bord gelegd en daarna hebben we er tinner overheen gekwast om te zorgen dat de inkt op het hout zou afgeven. Op die manier staan de letters al op de plank en hoef je alleen nog alles netjes over te trekken. In dit geval heb ik het met witte verf overgeschilderd en hebben we het daarna met blanke lak afgewerkt.

Toen we zaten te kijken voor naamborden voor Ostara, hebben we veel nagedacht over diverse mogelijkheden. De zeeschouw is een stuk groter dan onze zalmschouw, dus moesten de borden ook groter worden. Het hout dat we nodig hadden om het zelf te maken, zou al best prijzig zijn en dan moest je het nog zelf op maat zagen met eventueel een mooi randje en daarna zelf de letters er op schilderen etc.

Terwijl Ferry keek naar diverse houtsoorten en beschikbare afmetingen planken bij de bouwmarkt, ben ik even op internet gaan kijken naar de mogelijkheden om je naam in een bord te laten fresen. Mijn theorie was namelijk dat je een naambord makkelijker opnieuw kunt opknappen en schilderen als je de letters er

in freest. Dan hoef je niet opnieuw de letters uit te printen en alles opnieuw te doen. Je kunt wel de oude letters opnieuw overtrekken, maar het wordt al snel rommelig, dacht ik.

Op internet zijn er genoeg aanbieders die letters in hout fresen. De meesten hebben standaard afmetingen en vormen voor borden, standaard houtsoorten die ze gebruiken, maar het ergste vond ik dat ze allemaal een beperkte keuze aan lettertypes hebben. Dan kies je dus gegarandeerd een lettertype waar iemand anders al mee rond vaart. We hadden ook al wel een lettertype gekozen en sommigen leken wel daarop, maar het blijft dan toch heel standaard. De gemiddelde watersporter is waarschijnlijk allang blij dat ze een gepersonaliseerd naambord hebben, maar voor mij als (onder andere)
vormgever voelt dat gewoon niet goed. Als we het dan toch laten maken, dan moet het ook echt iets speciaals worden.

Gelukkig sprong één van de bedrijven eruit: RoboCNC Frees- en graveerwerk. Dit bedrijf heeft niet alleen vele verschillende vormen om uit te kiezen (in elk gewenst formaat), maar je kon gewoon zelf je eigen ontwerp opsturen. RoboCNC maakt niet alleen naamborden, maar ook ander graveer- of freeswerk. Het is zeker de moeite waard om even op zijn website te kijken naar de eerdere werken die al zijn gemaakt. Van het graveren van een motor tot een groot logo die wordt verwerkt in een houten bar; het kan allemaal. Er is zelfs een catalogus met allerlei figuren waaruit je kunt kiezen als je zelf niet iets kunt of wil verzinnen en maken.

Toen ik dat zag, was natuurlijk het hek van de dam wat betreft ontwerp. Ik kon het zelf zo gek maken als ik wilde en dit bedrijf kon het maken. Stiekem had ik er al een tijdje aan zitten denken om iets van een logo te maken. Als het niet op een bord kwam, dan maar op de spiegel (achterkant) van het schip. Maar nu kon ik mijn ideeën dus bij elkaar brengen voor een ontwerp voor het naabord. Ik zal je het proces besparen, maar uiteindelijk is het een combinatie geworden van uiteraard de naam Ostara, in een ietswat Germaans/oud lettertype en de opkomende zon. De opkomende zon kon mooi verwerkt worden in de 'O' en het water (het is immers een boot) waaruit de zon zou opkomen, kon mooi een streep onder de gehele naam vormen. Ik heb meteen ook in dezelfde stijl een plaatsnaambord ontworpen, omdat officieel op een boot hoort te staan waar de thuishaven is.

Marcel van RoboCNC was blij dat ik een kant en klaar ontwerp aanleverde dat hij direct in zijn software kon invoeren en ik was blij dat wij een naambord zouden krijgen die we helemaal zelf hebben ontworpen en bedacht. Op het moment dat Ferry en ik de borden gingen ophalen, waren we dan ook beiden zeer te spreken over het resultaat.


Nu is het mijn zware last om het bord ook zo in te schilderen en af te lakken zodat het minstes zo mooi blijft en hopelijk nóg mooier wordt.


The pressure is on...

Terug bij af...

We hebben dus contact gehad met dhr L. Huitema, de man van de Huitema schouwen (en de Barkassen)Leuk wat heen en weer gebeld en gemaild, waarna hij de foto's op onze site bekeken heeft. Helaas kwam hij bij ons terug met dit bericht:

"Ik heb intussen alle foto's bekeken en moet helaas constateren dat jouw schouw niet volgens mijn ontwerp is gebouwd.
Ik heb ook geen kenmerken gevonden in welke hoek je het moet zoeken."

Jammer...

Wij vragen ons nu af hoe het met de VN60 zit. Je zou bijna denken dat dat schip dan ook toch geen Huitema is... Binnenkort maar eens de rubriek "opsporing verzocht" in de Spiegel de zeilvaart vullen.

 

Op zoek naar Ostara's geschiedenis

Van de vorige eigenaar weten we alleen dat ze ooit, ongeveer 18 jaar geleden, de zeeschouw in Friesland hebben gekocht. Het enige wat we dus weten, is dat de schouw vóór die tijd is gebouwd en toen zat er nog een andere motor in. Tijdens het klussen zijn we trouwens ook nog een oudere verflaag tegen gekomen die ik 'draaibank-groen' noem (zie foto P7100033 van het raam in de kajuit). De kleur die veel machines hadden in de garage van mijn opa.

In ieder geval lijkt het ons erg leuk om meer te weten te komen over waar Ostara vandaan komt en waar of door wie ze gebouwd is.

De schouw heeft een heel uniek uiterlijk en veel eigenschappen zie je niet terug bij andere zeeschouwen. Een voorbeeld daarvan zijn de driekhoekige zwaardklampen, die heb ik alleen terug gezien in een bouwtekening van de zeeschouw Tadorna:
http://www.friesscheepvaartmuseum.nl/nl/zoeken-in-de-collectie/indeling/detail/sortering/relevantie/start/3/q/zoekveld/tadorna

Op marktplaats kwamen we eerder al een zeeschouw tegen die ons aansprak, maar die helaas boven ons budget was. Dit schip heet "VN60" Nu zien we dat die als enige enorm veel overeenkomsten heeft met onze zeeschouw.  De luiken op het voordek staan precies op dezelfde plek als bij ons en zelfs de bolders, bolderkasten, kajuitvorm en de zwaardklampen komen overeen.

Ik ben begonnen met een e-mail naar een werf die Huitema schepen maakte om te vragen of zij meer weten, zij hebben er immers jaren ervaring in. Het gekke is dat de Tadorna en de zeeschouw op marktplaats allebei worden vermeld als Huitema schouw, terwijl deze werf er duidelijk geen Huitema (of Westerdijk) in zag.

Daarom heb ik nu mijn zoektocht weer uitgebreid en wil ik meer werven aanschrijven en meer deskundigen om advies vragen. We hopen ook dat de eigenaar van Ostara's 'tweelingzus' ons misschien iets meer kan vertellen.

We hebben voor Aeolus (die nog steeds te koop staat) ook nooit de gehele geschiedenis kunnen achterhalen, maar iemand heeft ons er wel meer over kunnen vertellen. Hij kon bijvoorbeeld aan de voorkant (ontbreken van stevenstrip) en de manier waarop de romp gevormd was zien dat hij mogelijk in Moerdijk gebouwd is. De manier waarop het zet en klinkwerk gedaan is, verklapte dat hij gebouwd is voordat de zetbank werd uitgevonden. Dit heb ik weer van Ferry, dus als ik het mis heb, dan hoor ik het wel ;)

Binnenkort zullen we misschien nog meer oproepen plaatsen op fora of in de Spiegel der Zeilvaart om meer informatie te krijgen over onze zeeschouw.

 

zie ook: Ostara op de SSRP site


Eerste keer kijken

Vandaag zijn Ferry en ik voor het eerst wezen kijken bij de zeeschouw. De boot lag in de loods van de haven, dus we konden meteen het onderwaterschip goed bekijken. Over het algemeen zag de onderkant er nog vrij netjes uit. Er zat wel op veel plaatsen roest, maar dat zag er puur oppervlakkig uit en dat zou met een beetje schuren wel goed komen. Zelf ben ik nog steeds onder de indruk van alle roestplekken, maar Ferry vindt het allemaal niet zo spannend en daar vertrouw ik dan maar op.

Het houtwerk was duidelijk (te) lang blootgesteld geweest aan de elementen. Gelukkig hebben we eerder een oude giek opgelapt, met behulp van afbijt en ontweerwater, dus ook voor het rondhout hadden we goede hoop dat het te redden viel.

We hebben zo veel mogelijk foto's gemaakt van de buitenkant en de binnenkant van de boot, zodat we later alles terug konden kijken. Binnen kon ik nèt staan bij het aanrecht en meer naar voren bij het gangetje naar de wc. Omdat de kajuit maar tot de mast loopt, is de gang naar de wc en het vooronder erg laag. Als je je boog met je kont boven de wc, dan kon je hem net keren ;)

Dit was voor mij de eerste zeeschouw, waar we zijn wezen kijken, die een gezellig/goed gevoel gaf. De binnenkant was ook nog vrij netjes en de buitenkant... die had potentie om ook weer mooi te worden.

Klusdag 29: Motor draait, en luiken gangbaar maken

Vanochtend is Ellen begonnen met de 2e en laatste laag anti-fouling. Ik ben met de schema's gaan kijken waarom de motor niet start. Het bleek dat de dubieuze rode draad, die niet aangesloten zat op de oude motor, toch een betekenis had. Deze heeft gezeten tussen het contactslot en het startrelais. Volgens het schema moest er een rood-gele draad zijn welke daar aangesloten hoorde te zijn. Van het contactslot naar de aansluitdoos van de motor, en vandaar via een relais naar de startmotor. Eerst de rode draad aangesloten op het relais op de startmotor en op het contact slot. Alles lijkt erop dat het zo heeft gezeten. Spanning erop, sleutel rond, en direct stond onze volvo te knorren van genot. Omdat ik jeuk krijg van losse draden buiten de kabelboom, heb ik de kabelboom eens uitgeplozen. Wat blijkt: De rood-gele draad was aan 1 kant los gemaakt, en aan de andere kant zonder kabelschoen de bechermhuls in getrokken. Deze draad doorgemeten, en bleek prima in orde te zijn. Kabelschoenen er aan, aansluiten testen en... weer draaien. Lopen als een naaimachine. Prachtig. De dubieuze rode draad hangt er nog wel bij. Voor het geval dat...

Ellen was ondertussen begonnen om binnen de laatste orde op zaken te stellen, zodat we in konden ruimen. Daar heeft zij zich de hele middag mee bezig gehouden (de uitdaging om alle spullen van Aeolus weer een plekje te geven op Ostara), terwijl ik de oude ingewaterde multiplex luiken een beetje gangbaar maakte. Tijd om te vervangen! Dit wordt klus 1 als we in Dordt zijn. Al met al kunnen we nu zeggen dat we klaar zijn om te varen! Weg uit Amsterdam, eindelijk naar huis!

Bekijk de foto's in het fotoalbum.

Klus update

Jawel... tussen het laatste bericht en de dag van vandaag hebben we zeker nog wel geklust!

Samengevat:

  • Zwaarden lakken
  • Zwaarden monteren
  • Watertank fundatie
  • Extra watertank


Zwaarden:

Een beste klus, toch nog. Met name omdat het zwaard wat gerepareerd is toch nog wat zwakke plekken had die we nog even gevuld hebben met epoxy. Vervolgens hebben we er 4 lagen PP vernis extra van Epifanes op gesmeerd, dat kon mooi in 2 dagen. Na een weekje uitharden konden we aan de slag met nog eens 4 lagen epifanes bootlak. Uiteraard hebben we tussendoor ook het beslag nog even zwart geschilderd. Nog een weekje uitharden... en toen met de Ostara naar de Rottemeren (de steiger van Scouting Cranenborghgroep Bleiswijk) om de zwaarden voor het eerst aan de boot te hangen. Spannend, want we hebben ze er nooit naast gehad en de zwaardbouten zijn (na zorgvuldig meten) een stukje verlengd. Maar toch, er zijn genoeg verrassingen geweest die je vooraf niet kon bedenken.

Maar goed. Zwaarden in de aanhanger, naar de steiger en "kiek'n wat wordt" . Eerst het zwaard aan SB, daarmee lagen we tegen de steiger. Vooraf de achterkant goed ingevet met een waxine lichtje. Dit is een tip van een Lemsteraak schipper, die doet dat ook altijd, loopt lichter en scheelt lakwerk.

Toen dat klaar was, hebben we wat gegoocheld met de piekeval, om daarmee het breede deel van het zwaard bij de boot te houden. Vervolgens de kop over de bout, en.... Het paste! Ring er op, ster er overheen, moer er op, dopmoer er op en klaar!

De andere kant ging net zo makkelijk, en sneller, we weten nu hoe het moet.
Vervolgens kwam de puzzel met de zwaardtalies. 3x anders gemaakt, maar dan heb je wel wat. Alleen het aangrijppunt op de boot moet nog een stukje naar achter, dat zit te veel achter het zwaard.
Die klus is klaar, er kan gezeild worden!


Watertank:
Tijdens de Kaagcup werden we ineens verrast met een lege watertank. Best knap als je met zn 2en (en enkele gast - koffie drinkers) in 2 dagen 84 liter water op zuipt. Dat moest anders. Dus: ruimte opgemeten en er paste nog een tank van 73 liter naast. Uiteraard deze met de nodige accessoires besteld. Toen deze binnen was gelijk een weekend gepland om het ding in te bouwen. Oja, konden we gelijk de fundatie fatsoeneren, want de tank stond nog op het wrakhout van de vorige bewoners. Daarom moest de oude watertank er uit en dus leeg. Kraan open en pompen maar! Toen het slurpende geluid van de pomp klonk DACHT ik dat de tank leeg was. Er zat echter nog minstens 1/3 in de tank... De oude fundatie was schuin... naar de kant waar de aanzuigleiding niet zat. Dus... Blokjes er onder en verder pompen.

Toen de tank echt leeg was deze er uit gehaald, en de oude fundatie gesloopt. En maar gelijk even het vlak goed in de bilge verf gezet, dat mocht wel.
Fundatie timmeren, tank terug, nieuwe tank aansluiten, vullen.... en klaar!
Later nog even een T stuk in de vulslang gemaakt, zodat tijdens het vullen de tanks beide vol lopen via de vuldop. De dubbele overloop tussen de 2 tanks loopt minder snel door dan gedacht. Resultaat: Toch een lekkere plons drinkwater om zonder zorgen op pad te kunnen.

Uiteraard vind je de foto's in het fotoboek in de verschillende albums.

En nu? Varen! En veel.